Zbigniew Furgaliński, Malarstwo

Zbigniew Furgaliński, Malarstwo

Urodzony w Bytomiu. Studiował na katowickim Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1978–1983. W 1983 uzyskał dyplom z grafiki warsztatowej oraz ilustracji książkowej u profesorów Stanisława Kluski i Stanisława Gawrona. Doktor sztuki. Prowadzi Pracownię Sztuk Wizualnych na Wydziale Projektowym Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Specjalizuje sie w litografii barwnej, malarstwie sztalugowym i architektonicznym. Posiada liczne realizacje z zakresu malarstwa architektonicznego oraz projektowania wnętrz. Był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki w latach 1984–1986. Mieszka w Brynku woj. śląskie, ul. Zamkowa 1, tel. (32) 284 61 75.

Wystawy indywidualne:
1983 i 1984 – wystawy litografii, Ottawa (Katowice); 1988 – wystawa litografii, galeria „Amsterdam” – Amsterdam, Holandia; 1989 – wystawa malarstwa galeria „Amsterdam” – Amsterdam, Holandia; 2006 – „Wschody i zachody”, wystawa malarstwa, galeria miejska Kępno; 2006 – pokaz autorski, „Arterie”, Szyb „Wilson”, Katowice 2006 – wystawa malarstwa, Miejskie Centrum Kultury Lubliniec; 2007 – wystawa grafiki, galeria „Inny Śląsk” Tarnowskie Góry; 2008 – wystawa malarstwa, galeria „Inny Śląsk” Tarnowskie Góry; 2008 – wystawa malarstwa, Instytut Tarnogórski w Tarnowskich Górach; 2009 – „Wschody i zachody”, wystawa malarstwa, Galeria Politechniki Śląskiej, Gliwice; 2010 – „Wschody i zachody”, wystawa malarstwa, Galeria Rękawka, Kraków.

Wybrane wystawy zbiorowe w kraju i za granicą:

  • 1983 – Ogólnopolska wystawa najlepszych dyplomów – Kraków, Bunkier Sztuki
  • 1984 – Ogólnopolska Pokonkursowa Wystawa Grafiki, Łódź
  • 1985 – „Poland – Modern Art in Perspective”, Ottawa, Kanada
  • 1985 – Ogólnopolska Pokonkursowa Wystawa Grafiki, Łódź
  • 1985–1995 – wystawy Okręgu Katowickiego ZPAP, Katowice
  • 1986 – Wystawa stypendystów Ministerstwa Kultury i Sztuki, Katowice
  • 1986 – Ogólnopolska Pokonkursowa Wystawa Grafiki, Łódź
  • 1987 – Targi Sztuki, Poznań – „Galeria 6” Gliwice
  • 1988 – Wystawa „XXV Lat Plastyki Bytomskiej”, BWA Katowice
  • 1988 – Targi Sztuki, Poznań – „Galeria 6” Gliwice
  • 1989 – Międzynarodowe Biennale Grafiki – Kanagawa, Japonia
  • 1992 – „100 lat litografii polskiej”, Pałac Sztuki, Kraków
  • 1994 – Wystawa poplenerowa, Tychy, galeria „Obok”
  • 1997 – Wystawa Prac Pedagogów w 50 lecie ASP w Katowicach, BWA, Katowice
  • 1998 – Wystawa prac pedagogów w 180-lecie ASP w Krakowie, Pałac Sztuki, Kraków
  • 2003 – Wystawa poplenerowa, Katowice 2004 – wystawa poplenerowa, Kępno, galeria miejska
  • 2004 – Wystawa pedagogów Wydziału Wzornictwa ASP w Katowicach, Zamek Sielecki, Sosnowiec
  • 2005 – Wystawa poplenerowa, Kępno, galeria miejska
  • 2006 – Festiwal Sztuki Wysokiej, Bytom
  • 2006 – wystawa poplenerowa, Kępno, galeria miejska
  • 2007 – „Wszyscy nasi przyjaciele” – Zamek Sielecki, Sosnowiec
  • 2007 – Festiwal Sztuki Wysokiej, Bytom
  • 2008 – Wystawa „45 Lat Plastyki Bytomskiej”, Muzeum Górnośląskie, Bytom 2008 – Festiwal Sztuki Wysokiej, Bytom
  • 2009 – Wystawa poplenerowa, Kępno, galeria miejska
  • 2009 – Festiwal Sztuki Wysokiej, Bytom
  • 2010 – „Razem ale osobno”, wystawa pedagogów kierunku Wzornictwo ASP w Katowicach, Muzeum Miasta Katowic, Katowice

W latach 1928–1932 Kazimierz Malewicz tworzył eksperymentalne kompozycje złożone z cienkich, poziomych pasów barwnych, badając wzajemne oddziaływanie zestawionych kolorów. Efektem tych eksperymentów jest słynny obraz zatytułowany Szarża czerwonej kawalerii – wielki poprzednik pasiastych kompozycji Kennetha Rolanda. Dzisiejsi przedstawiciele malarstwa barwnego pola dodają do tych poszukiwań doświadczenia op-artu, traktując kolor jako element gry światła.  W tym kierunku zmierza także malarstwo Zbigniewa Furgalińskiego.

Artysta bawi się niedoskonałością ludzkiego oka, które odbiera ten sam pas fioletu jako barwę o ton ciemniejszą lub jaœniejszą w zależności od tego, jaki kolor stanowi jego bezpośrednie sąsiedztwo. Niuanse barwne okazują się ekwiwalentem wolumenu, sprawiając, że pewne partie obrazu występują ku przodowi, nabrzmiewając jak wypukłe banie, inne cofają się, jeszcze inne sprawiają wrażenie drogi wiodącej kuzpunktowym znakom na horyzoncie.
Kompozycje Furgalińskiego nie tylko uświadamiają nam, że kolor jest odpowiedzialny za postrzeganie trzeciego wymiaru, lecz także dostarczają ogromnej przyjemności zmysłom, pozwalają delektować się prymarną funkcją barwnych plam.

Artysta nie pozwala widzowi zapomnieć, że widzenie barwne jest wynikiem rozszczepienia światła. Jest swoistym demiurgiem kolorów, które stanowią poważną konkurencję dla tęczowych zestawień barwnych z rzadka tylko doświadczanych w czasie obcowania z fenomenami natury. Abstrakcje luministyczne Furgalińskiego, poprzez rezygnację z rodzajowości, sublimują zjawiska świetlne, koncentrując uwagę widza na problemach stricte wizualnych. Interpretator nie poszukuje w tym przypadku znaczeń symbolicznych, lecz w całości oddaje się kontemplacji doznań o charakterze czysto zmysłowym.

prof. dr hab. Irma Kozina

Esencją pejzażu Zbigniewa Furgalińskiego jest intensywna harmonia barw i przenikające spod powierzchni obrazów pulsujące światło. Ich pozorna monotonia – kompozycja oparta jest o podobny schemat poziomych zrytmizowanych linii – wynika z kontemplacyjnego odczuwania i przeżywania rzeczywistości. Skłonność do porządkowania narzuca autorowi poszukiwanie prostych, czytelnych układów kompozycyjnych, aby móc skupić się na studiowaniu wzajemnych relacji światła i barwy – dwu sprzężonych ze sobą elementów malarskiego kosmosu.

Obrazy zbudowane z niezwykłą dyscypliną i logika są jednak także owocem emocji i wrażeniowego odbioru zjawisk wizualnych. Formą jest tu wyraźnie funkcja barwy i światła. Nawet faktura dość grubo kładzionej farby podporządkowana jest tym dwóm podstawowym elementom malarskiego języka. Autor otwarcie powołuje się na swoją admirację dla osiągnięć impresjonizmu i takich emocjonalnych analityków koloru, jak Robert Delunay, Viktor Vasarelly, Marc Rothko, Nicolas De Staël czy Stefan Gierowski. Wewnętrzny ład czy ascetyczna wręcz kompozycja ułatwiają koncentrację na subtelnościach i wibracji koloru, ruchliwości barwnych powierzchni i świetlnych refleksów. To zaproszenie do chwili kontemplacji i zamyślenia nad kwestią tak oczywistą, ze prawie banalną – czym jest dla nas światło i co mu zawdzięczamy? Jak zmienia się otaczający nas świat od przedświtu do późnego zmierzchu? Co ujawnia w słoneczne popołudnie, a co w zamglony wieczór?

Wszystko to rozgrywa się gdzieś w otwartej przestrzeni nieba, wszystko nad horyzontem, czasami zaznaczonym ciemniejszym rytmem zwartych linii, czasem umowną sylwetką budowli lub pasem koloru sugerującym ciągnący się od brzegu do brzegu kamienny mur. Autor dopowiada w ten sposób czym jest jego inspiracja – to skrawek ziemi i bezmiar nieba, powietrza, światła i barwnych wibracji.

Ta ascetyczna afirmacja natury jest mądra, pogodna i optymistyczna. Obrazy Furgalińskiego są ciepłe, nawet gdy tworzy je gama błękitów, fioletów i szarości. Ujmująca w swej prostocie jest też metoda malarska autora. Dukt pędzla prowadzącego równoległe barwne linie jest naturalny, żywy i bezpośredni. Notuje rytmiczne zmiany nacisku i grubości farby, nie unika wahań i niedoskonałości, spokojnie i metodycznie wypełnia płaszczyznę obrazu. Tak skonstruowana malarska powierzchnia po wypełnieniu przekształca się jednak natychmiast w rozległe plany i przestrzenie, nabiera oddechu, rozświetla się i ożywia.

Pozwólmy sobie na chwilę wstąpić w malarski świat i wizję artysty. To wyjątkowa okazja do spojrzenia na otaczającą nas naturę innymi oczyma, odmienną wrażliwością. Ta chwila spokoju i refleksji na pewno wzbogaci nas o nowe, nieznane doznania estetyczne, pozwoli wyjaśnić horyzont naszej własnej wyobraźni.

prof. Stefan Speil

Zbigniew Furgaliński kwiecień 2010

 

do góry